Marchesa Casati, 1921

Luisa Amman, alias markiezin Casati Stampa di Soncino, was begin 20ste eeuw een bekend societyfiguur en mode-icoon. Ze tartte de sociale conventies van haar tijd door haar openlijke affaire met de dichter Gabriele d’Annunzio. Ze verscheen op feestjes in exuberante kleding van Paul Poiret en Léon Bakst, vergezeld door een boa constrictor of een jachtluipaard aan een leiband. Ze gebruikte belladonna-oogdruppels om haar pupillen te vergroten, en accentueerde dat nog met opvallende make-up.

In 1922 maakte Man Ray een reeks portretfoto’s van haar. Die zouden zijn carrière als fotograaf in een stroomversnelling brengen. In zijn memoires schreef hij later dat de markiezin erop stond om in haar hotelsuite gefotografeerd te worden. Maar de belichting die hij daar installeerde, deed de stroom uitvallen. Hij besloot haar dan maar bij daglicht te fotograferen. Toen hij achteraf de negatieven ontwikkelde, bleken die onscherp te zijn, en hij beschouwde ze als mislukt. Maar de markiezin wilde absoluut toch enkele afdrukken zien, en ze was verrukt over het resultaat: Man Ray had haar ziel geportretteerd, zei ze. Ze bestelde een heleboel afdrukken en toonde die aan haar rijke kennissen, die vervolgens óók door Man Ray geportretteerd wilden worden. Tot zover de versie uit de memoires. Recent onderzoek heeft echter aangetoond dat Man Ray het onscherpe effect opzettelijk bereikte via dubbele belichting. Ongetwijfeld had hij zich laten inspireren door de karakteristieke ogen van de markiezin.

De Belgische modeontwerper Dries Van Noten verwees in zijn herfst-wintercollectie van 2016-17 naar markiezin Casati. Hij nam haar relatie met Gabriele d’Annunzio als leidraad en presenteerde het koppel als één individu. Zo creëerde hij een genderfluïde collectie.